Zondagmiddag tijdens de Brugse Run 4 Fun tien kilometer de tijd gehad x96 dat is bij mij een dikke vijftig minuten, in tegenstelling tot bij snelle schoonbroer Thomas die me al lang uitgerust stond op te wachten toen ik eindelijk over de eindmeet pufte x96 om mijn gedachten eens te laten gaan over wat er dezer dagen allemaal gezegd wordt over ontwikkelingssamenwerking.
Het LDD-mannetje Eppink had de discussie geopend door te stellen dat alle hulp overbodig is, groene Bart Staes in zijn gat gebeten natuurlijk. Toen ik na twee kilometer door het voetgangerstunneltje liep, bedacht ik dat het antwoord van Bogdan Vandenberghe van 11.11.11 nogal gepikeerd maar best wel redelijk was, en toen ik even later aan de Smedenpoort verrast werd door enthousiaste djembxe9-ers kwam ik erbij uit dat Karel de Gucht, momenteel Europees Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking, groot gelijk had door de nood voor een meer effectieve/efficixebnte besteden van de ontwikkelingshulpgelden maar ook voor een grotere responsabilisering van de lokale overheden aan te kaarten.
De geruchten uit Afrikaanse landen als Congo en Zimbabwe en de beschrijving van de Afghaanse situatie afgelopen weekend in de Standaard bevestigen wat ons ook in Cambodja enorm stoorde: een gigantische toestroom aan directe bilaterale buitenlandse hulp waarover de lokale overheid naar goeddunken over kan beschikken en waarvoor ze nauwelijks verantwoording aflegt (of verantwoording die er in de Cambo-situatie uit bestaat dat ze alweer hun beloftes van de afgelopen periode niet zijn nagekomen maar dat daar in de toekomst misschien wel verandering in komt). Daarnaast een massale aanwezigheid van goedbedoelende NGOx92s die de zorg voor de allerarmsten op zich nemen, maar er helaas ook toe bijdragen dat de overheid dit zelf niet als haar plicht ziet. U kan raden waar dit in resulteert: nauwelijks verbetering in de situatie van de armen wegens totaal gebrek aan structurele of duurzame aanpak en tegelijk de ontwikkeling van een decadent rijke klasse die zich boven wet en ethiek verheven weet.
(Hierna werden mijn gedachten even afgeleid: de combinatie van herfstbladen en regenweer maakten dat het parcours erg glad lag, zoals een uitschuivende juffrouw met een tenuex92tje van een atletiekclub een tiental meter voor me sterk visueel aantoonde. Die was ik dan ook meteen mooi gepasseerd, wedstrijd is wedstrijd, ha!)
Dat we nood hebben aan een meer internationale afstemming over waar we met al onze ontwikkelingssamenwerkingsgelden naartoe willen, beaamde ik De Guchts woorden rond het keerpunt van kilometer vijf. Dat het daarom des te jammer is dat niemand op dat niveau er zich iets van aan lijkt te trekken dat de millenniumdoelstellingen nu al met grote zekerheid niet gehaald zullen worden.
Dat we ook nood hebben aan professionalisering binnen de sector, besloot ik toen ik mijn karretje aanhing bij een andere loper die me de komende vier kilometer uit de wind zou zetten. Werken naar meer duurzaamheid op meso- en macro-niveau, het is nu al een dooddoener, maar dan eentje die helaas nog veel te weinig in praktijk wordt nagestreefd. En dat mijn oud-werkgever VVOB daar toch al enkele stappen verder in staat dan vele andere al dan niet goedbedoelende initiatieven.
En zo kwam ik mijmerend aan het bordje van kilometer negen-en-half en vond ik het tijd om die man waarbij ik nu al zo lang in het spreekwoordelijke wiel hing alsnog met een finale eindsprint (nu ja, sprintje) te passeren om daarna totaal uitgeput de eindmeet te kruisen. De mooie bloemetjes werden helaas enkel aan vrouwelijke deelnemers uitgedeeld. Waar kan ik die discriminatie aanklagen?
